301 και σήμερα...

Και μέσα σ'όλα ήρθε και η κατάταξη του πολυαγαπημένου μου και μοναδικού αδερφού.Αναμενόμενη βέβαια...όχι όμως και λιγότερο οδυνηρή...για μένα τουλάχιστον.Δε με στεναχώρησε τόσο όταν έφυγε να παρουσιαστεί,τότε που τον ξεπροβόδησα στην πόρτα και τον αποχαιρέτησα με φιλιά και ενθαρρυντικά λόγια.Ούτε όταν πήγα να τον δω με οικογενειακούς φίλους στο 1ο επισκεπτήριο μετά από κάποιες μέρες.Ούτε στην ορκωμοσία του,όπου ήρθαμε να παραστούμε με 3 φίλες του.Σαφώς και όχι.Με στεναχωρεί όταν τον βλέπω να φεύγει μακριά μου πάλι,αφήνοντας ένα αδιόρατο κενό πίσω...Γυρίζω στο σπίτι μετά τη σχολή και το σπίτι είναι άδειο.Κανένας δεν είναι εκεί να του πω τα νέα της μέρας,να τσακωθώ έστω μαζί του.Απόλυτη σιωπή...και γνωρίζουν όλοι πόσο δεν αντέχω τη σιωπή...Πόσο αφόρητη είναι για μένα,την loca locuaz(τρελή πολυλογού),όπως με αποκαλεί η κολλητή μου.Σε 2 βδομάδες θα γίνει η μετάθεση του στα σύνορα...και τότε θα είναι πιο παράξενη η κατάσταση από τώρα.Ευτυχώς το έχω συνηθίσει πλέον.Και το αντιμετωπίζω με περίσσεια ψυχραιμία.Για να είμαι ειλικρινής,ας είναι καλά η αγάπη μου για τη λογοτεχνία,γιατί χωρίς τα βιβλία να με συντροφεύουν,θα τα'χα παίξει!!!Φαίνεται η χρονιά 2009-2010 θα είναι όπως φαίνεται η χρονιά του βιβλίου!!!Όχι ότι τις άλλες χρονιές πήγαινα πίσω στον τομέα αυτόν της ανάγνωσης βιβλίων.Σύμφωνα με τους εκδοτικούς οίκους,ένας καλός αναγνώστης διαβάζει κατά μέσο όρο 5-6 βιβλία το χρόνο.(Μιλάμε βέβαια για βιβλία 500-600 σελίδων και θεωρούμε ότι ο αναγνώστης έχει και άλλες υποχρεώσεις και δεν κάθεται όλη μέρα στο σπίτι του να διαβάζει μόνο βιβλία,χωρίς να κάνει κάτι άλλο στη ζωή του).Ανήκω λοιπόν στην κατηγορία των καλών αναγνωστών,αλλά μου φαίνεται ότι φέτος θα ξεπεράσω κάθε προσωπικό προηγούμενο...Οψόμεθα....

Twilight...New Moon...Eclipse...Breaking Dawn...

Το έπος του Λυκόφωτος όπως αποκαλείται,από την Stephenie Meyer!!!!!!!Αναμφίβολα από τα ποιο συγκινητικά,ρομαντικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει...Μόλις χθες τελείωσα το 4ο και τελευταίο της σειράς και νιώθω μια έντονη μελαγχολία να με καταλαμβάνει...Μακάρι η αληθινή ζωη να ήταν όπως τα βιβλία...Μακάρι να μην ήταν τόσο βαρετή,τόσο προβλέψιμη...Δεν θα σας πω την υπόθεση...δεν θα σας πω τίποτα...Θα σας αφήσω να ανακαλύψετε την ιστορία μόνοι σας και να ακολουθήσετε την αγωνιώδη διαδρομή μέχρι το τέλος,που θα σας κόψει την ανάσα...Το μόνο που μπορώ να πω ως κλασσικη βιβλιοφάγος είναι ότι αξίζει πραγματικά να τα διαβάσετε...όχι μόνο θα σας μαγέψουν αλλά θα σας κάνουν να σκεφτείτε...να προβληματιστείτε...Και αν θέλετε μια συμβουλη,μη δείτε τις ταινίες.Κρατείστε την εικόνα των ηρώων ανέπαφη στο μυαλό σας από οποιαδήποτε επιρροή του οποιοδήποτε σκηνοθέτη,γιατί η ταινία δεν πρόκειται να αποδώσει ποτέ το μεγαλείο του βιβλίου...ούτε στο ελάχιστο...Σας τα συστήνω ανεπιφύλακτα....